cheese

It’s been a long time since I updated this blog. Any way. This would not be a usual post or blog entry for me. Just the fact that I’m using a different language suggest that the content of this entry is very far from my previous blog posts. This will get very dramatic, these are some of the things that I’ve been hiding and encapsulating(naks technical hehehe) within my self for a very very long time. Well here it goes.

I don’t know why but I have a tendency to go for something that would hurt me severely. Something that would benefit other people that I would not like to benefit from me. I’m talking about helping a friend who your very much in love with. I mean she would tell you that she has a problem about a guy who is courting her and i end up helping her about it. For some reason that I don’t know what, I can’t tell her that I am in love with her. Damnit!

Nak ng siyomai…Ü

Nakakatuwa ang nangyari sa akin ngaun. Gumising ako ng maaga nagalmusal at binuksan ang kompyuter. Habang nagiinternet ako bigla akong inutusan. Wala namang kaso sakin ang mautusan ngunit ang inuutos sa akin ay gawing basurahan ang kwarto ko. Di ko alam kung bakit sa kwarto ko kailangan ilagay ang mga bagay na pinalagay sa kwarto ko subalit napaka luwag ng bodega namin. Waalstik talaga…Ü

Cool… hehehe…Ü

Ewan ko pero natatawa talaga ako sa videong to… hehehe…

Ang hirap…Ü

Nasubukan mo na bang magsulat ng isang sulatin o salaysay ngunit di mo alam kung pano ito simulan o ano ang iyong isusulat? Kahit paksa lang ng iyong sulatin ay di mo alam kung ano? Tungkol saan ba dapat ang iyong isusulat? Siguro yan nga ang dahilan kung bakit ang tagal ko bago makapagdagdag ng bagong entry sa aking blog. Di ko alam kung ano ang isusulat ko, ano ba dapat ang paksang paglalaruan ko, ang konsepto ng aking sulatin, at marami pang dahilan kung bakit ako nahihirapan magsulat.

Halos dalawang buwan ang pagitan nga aking unang sulatin at sa pangalawa. Nahirapan kasi akong makahanap ng inspirasyon para magsulat. Kung ating babasahin ng mabuti ang ang una kong entry, ay di pa nga masyadong malaman ang una kong sulatin. Nagustuhan man ng iba ang unang kong sinulat ay di parin ako nakontento sa nilalaman nito, kumbaga ay kulang pa siya para sa akin. Walang makikitang pinaka paksa sa una kong sinulat. Siguro yoon nga ang aking pinaka problema sa pagsusulat. Ang maglagay ng maayos na paksa upang maganda ang kalabasan. Marami pa nga akong kailangan malaman at mapagaralan ukol sa sa sining ng pagsusulat. Yan lamang at sa lamat sa pagbabasa.Ü

May Problema…Ü

Madalas na sumasagi sa ating isipan ang tanong na; bakit di tayo nauubusan ng problema? Tungkol man ito sa buhay pag – ibig, sa paaralan, sa pamilya, o tungkol sa kahit anong bagay. Sadyang di tayo nauubusan ng problema. Maging ako man ay tinatanong at pinagiisipan yan. May naisip akong sagot, ngunit di ko alam kung tama ako. Sabihin nalang natin na isa itong opinyon tungkol sa paksa na iyan.

Maari kasi na kaya di nawawalan ng problema ang tau ay dahil sa patuloy tayong tumatalino. Sa aking palagay ay sanhi ng karamihan sa mga problema natin ay bunga ng malalim na pagiisip. Napapnsin ko lang kasi na sa patuloy nating pagiisip ay nadadagdagan ang mga bagay na maaring magdulot ng ginhawa sa ating buhay, ngunit ika ng ng kasabihan, ang barya ay may dalawang mukha at ang kabilang dako ng pagginhawa natin ay ang problema na idudulot nito para guminhawa tayo. Tulad nalang ng mga modernong sasakyan. Oo, napadali nga ang buhay natin dahil di na napapadalas ang paglalakad at nakaupo na lamang tayo habang bumibiyahe, ngunit dulot naman nito ay polusyon na nakakasama sa ating kalusugan at sa mundo na ating ginagalawan. kung naisip ba ng tao ang pagimbento ng sasakyan ay madadagdagan ang polusyon? Marami pang argumento akong argumento tungkol sa mga bagay na iyan. ngunit uulitin ko, opinyon lamang ito.

Di ko naman sinasabi na masama ang magisip ng malalim upang mapaginhawa ang ating buhay. Maganda nga ang pagiisip ng malalim upang mahubog ang ating mga isipan na gumawa ng mga bagay na magdudulot ng kabutihan ng walang mikha ng problema. Salamat at magandang [ipasok ang panahn ng pagbasa.Ü

First

In a small corner he sits, thinking deeply, observing the environment he is in. Every second counts, every breathe is crucial, and every move is important. He stands up, goes near to the subject of his interest. Slowly, cautiously, and aware of might happen. As he gets nearer and nearer to his destination, he hesitated, for he doesn’t know what to do or specially what to say when he approaches his subject of interest. The he realized that it’s not just interest that draws him nearer to her but, it’s mixed emotions that is going through his head.  Then he turned back became tormented with what happened that moment.